Picture 1 of 1

Zone 09 06062012 Katrien Brys

BERTE ONTPOPT ZICH STEEDS MEER ALS EEN VAN DE STRAFSTE ALLROUND KUNSTENAARS VAN ZIJN GENERATIE.

We schrijven een heerlijk zomerse dag in Gent. Op de Bijlokesite heerst een woelige gezelligheid. Jonge, aantrekkelijke culturo’s genieten samen met hun weldoorvoede kroost van een welverdiend weekend. Weinigen realiseren zich dat ze zich op nog geen vijf meter van een kerkhof bevinden. Het kerkhof waar wie arm, marginaal en stuurloos is in Europa in anonieme graven wordt gedumpt. Het kerkhof waar de droom van een Europa waar iedereen gelijk, rijk en vrij is ten grave wordt gedragen.
Tot nu toe volgden we Berte’s Huis van Europa met interesse, maar ook geen bovenmatige fascinatie. Met het derde luik van zijn Eutopia (een ‘groots opgezette zoektocht naar de identiteit van Europa’), The Graveyard zijn we nu ook officieel zwaar onder de indruk.
Vier steden in ‘de marge’, vier films die Berte er ging maken, samen met geluidskunstenaar Ruben Nachtergaele.
Melilla is een Spaanse enclave in Marokko. Hier eindigt Afrika en begint Europa, hypersymbolisch van elkaar gescheiden door een enorm beveiligd ijzeren hek. En massa’s vluchtelingen en migranten die er druk uitoefenen op fort Europa. Tbilisi is de hoofdstad van GeorgiĆ«, dat nog maar bestaat sinds 1991. In de stad leven talloze IDP’S, interne vluchtelingen. Top of the bill qua treurnis is echter MoldaviĆ«. Het armste land van Europa, het land waarvan de helft van Europa niet eens beseft dat het Europees is. Ongeveer een derde van het land werkt in het buitenland omdat er simpelweg geen werk is. Naar gevolg daarvan is dat de meeste kinderen alleen wonen, of bij grootouders of samen in grote desolate internaten. Tot slot is er ons eigen Brussel. Hoofdstad van de EU en ook nationaal twistdomein, waar slapende vluchtelingen in Brussel-noord een fel contrast vormen met de hypermoderne kantoorgebouwen van de overheid.
Het is zinloos om in tekstvorm veel te proberen zeggen over de vier films, los van dat de sfeerschepping en de aanpak op zijn minst bijzonder te noemen zijn. En dat Berte zich meer en meer ontpopt als een van de strafste allround kunstenaars van zijn generatie.
Neem hier tijd voor. Gebruik dit als middel om het echte Europa wat beter te leren kennen. Het is de moeite, maar ook niet altijd zo vrolijk en welvarend als wordt voorgesteld.

Zone 09, door Katrien Brys